Strona główna
   O Towarzystwie
- Kontakt
- Statut
- Historia
- Misja
- Władze
- Poczet Prezesów
- Prezesi Honorowi PTH
- Sylwetki
- Pożegnania
- Kalendarium

   Deklaracja członkowska 
   Struktura i jednostki
- Zarząd Główny
- Prezydium ZG
- Główna Komisja Rewizyjna
- Oddziały
- Sekcje Główne
- Fundusz PTH

   Wydawnictwa 
- Platforma redakcyjna

   Konferencje 
   Współpraca 
   Prozdrowotny styl życia
- Pojęcie zdrowia-filozofia wellnes
- Zdrowie człowieka i jego uwarunkowania
- Przeciwdziałanie konsumpcji substancji psychoaktywnych
- Jak zapobiegać przeciwdziałaniu starzenia się skóry?
- Aktywność fizyczna

   Galerie 
   Teksty literackie 

 
 
Pożegnania 

Brak Foto

prof. dr hab. Zbigniew Brzeziński
Pożegnania

W grudniu 2007 roku, po dłuższej chorobie, zmarł Profesor Zbigniew Jan Brzeziński. Był postacią ogólnie znaną w środowisku i aktywną na wielu polach aktywności naukowej, społecznej i organizacyjnej. Należał do czołowych polskich epidemiologów. W poświęconym Mu wspomnieniu chciałbym przedstawić najważniejsze fakty z jego życia i działalności naukowej.
Profesor Brzeziński urodził się w 1928 roku w Suwałkach. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Poznaniu rozpoczął w 1949 roku. Po trzecim roku studiów przeniósł się do Warszawy, gdzie ukończył studia i otrzymał dyplom lekarza w 1955 roku. Wkrótce podjął pracę w Katedrze Higieny Ogólnej kierowanej przez prof. Marcina Kacprzaka, ówczesnego rektora Akademii Medycznej. Znalazł tu warunki dla wszechstronnego dalszego rozwoju. Uczestniczył w kursach doskonalących dla młodych higienistów i odbył roczny staż w II Klinice Chorób Wewnętrznych AM. Po uzyskaniu stypendium Światowej Organizacji Zdrowia w 1959 roku wyjechał na roczne studia podyplomowe w zakresie zdrowia publicznego na uniwersytecie w Bristolu (Wielka Brytania). Po zdaniu egzaminów i obronie pracy dyplomowej uzyskał certyfikat „Diploma in Public Health”.
Powróciwszy do kraju w 1960 roku Zbigniew J. Brzeziński kontynuował pracę w Katedrze Higieny Ogólnej. Po przygotowaniu rozprawy doktorskiej pt. .Warunki społeczno- bytowe a rozwój somatyczny chłopców” obronił ją w 1963 roku. Po uzyskaniu stypendium Narodowego Instytutu Zdrowia w Bethesdzie (USA) w 1964 roku wyjechał na roczny pobyt naukowy w Berkeley (Humań Population Laboratory). Uczestniczył tam w znanym badaniu (Alameda County Study) kierowanym przez Lestera Breslowa-jednego z czołowych epidemiologów amerykańskich. Doświadczenia zdobyte w Stanach Zjednoczonych wykorzystał później w organizacji i przeprowadzeniu pierwszego w Polsce kompleksowego reprezentacyjnego badania mieszkańców Warszawy, dotyczącego ich sytuacji zdrowotnej, warunków społeczno-bytowych, potrzeb zdrowotnych i korzystania z opieki zdrowotnej.
Rozprawa habilitacyjna Zbigniewa J. Brzezińskiego pt. .Wybrane mierniki wieku rozwojowego a wzrastanie chłopców” została przedstawiona Radzie Wydziału Lekarskiego AM w Warszawie w 1967 roku. Rozprawa była zogniskowana wokół zagadnień medycyny środowiskowej i auksologii. Zagadnienia te stanowiły główny wątek badawczy w okresie przedhabilitacyjnym Zbigniewa J. Brzezińskiego. Obok pracy badawczej wiele czasu w tym okresie poświęcał działalności dydaktycznej, przejmując w 1965 roku obowiązki kierownika Katedry Higieny Ogólnej, po odejściu na emeryturę prof. Marcina Kacprzaka. W 1968 roku został mianowany docentem etatowym i kierownikiem Katedry. W latach 1969-1972 pełnił funkcję prorektora AM d/s dydaktyczno-wychowawczych. Włożył wiele wysiłku w unowocześnianie nauczania higieny, przybliżając ją do współczesnej epidemiologii. Dostrzegał przydatność więzi przedmiotu z naukami społecznymi, jak socjologia czy pedagogika zdrowia. Nowe możliwości pod tym względem pojawiły się kiedy w uczelniach medycznych zaczęto organizować instytuty medycyny społecznej. Profesor Brzeziński z dużą pasją zajął się organizacją nowej placówki i w 1970 roku został powołany Instytut Medycyny Społecznej AM w Warszawie jako druga jednostka tego typu w Polsce. Przekształcenie dotychczasowej Katedry Higieny Ogólnej na placówkę uprofilowaną na dużo większy zakres zagadnień (epidemiologia, higiena żywienia, higiena środowiska, organizacja ochrony zdrowia, statystyka medyczna, socjologia medycyny) było niełatwym zadaniem pod każdym względem. Z użyczonego, skromnego lokalu w Państwowym Zakładzie Higieny, gdzie od czasu wojny mieściła się Katedra Higieny Ogólnej, nowopowstała jednostka została przeniesiona do budynku AM przy ulicy Oczki 3. Wkrótce ruszyły badania, udoskonalano dydaktykę, otwarto przewody doktorskie dla młodych pracowników. Instytut zaczął funkcjonować.
W 1973 roku Zbigniew J. Brzeziński podjął nowe wyzwanie. Skorzystał ze złożonej Mu propozycji objęcia stanowiska kierownika Działu Epidemiologii w Biurze Regionalnym Światowej Organizacji Zdrowia dla Europy w Kopenhadze. Początkowo planowany kontrakt na dwa lata ulegał kolejnym przedłużeniom aż do 1980 roku, co może świadczyć o dobrej ocenie Jego działalności. Między innymi był inicjatorem licznych sympozjów i seminariów poświęconych upowszechnieniu nowoczesnych metod epidemiologicznych, identyfikacji głównych problemów zdrowotnych regionu europejskiego oraz doskonaleniu nauczania epidemiologii. Był także pomysłodawcą i współautorem dwóch wartościowych monografii: „Measurements of levels of health” oraz „Measurement in health promotion and protection”.
Po powrocie do kraju w 1980 roku Zbigniew J. Brzeziński przez krótki czas pracował na stanowisku profesora (tytuł profesora uzyskał w 1975 roku) w swoim macierzystym Instytucie a następnie objął wakujące stanowisko kierownika Zakładu Higieny Komunalnej PZH. W latach 1982-1984 znowu przebywa w Kopenhadze,
gdzie kieruje pracami nad analizą sytuacji zdrowotnej w Europie. Powstały wówczas pierwsze opracowania dotyczące długoterminowych trendów umieralności w regionie europejskim, w których wykazano pogarszającą się sytuację zdrowotną krajów Europy Wschodniej, w tym Polski.
Po ostatecznym powrocie do kraju w 19 84 roku profesor Brzeziński podjął pracę w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie, gdzie powierzono Mu organizację i kierownictwo Zakładu Epidemiologii i Programowania Ochrony Zdrowia Kobiet, Dzieci i Młodzieży. Funkcję tę pełnił do przejścia na emeryturę w 1999 roku. W tym okresie działalności na uwagę zasługują podjęte przez Niego profilaktyczne programy interwencyjne, jak program „Upowszechnienia karmienia piersią” czy funkcjonujący do dziś ogólnopolski program „Pierwotna profilaktyka wad cewy nerwowej”. Po odejściu na emeryturę nie zaprzestał działalności naukowej, kierując realizacją projektu poświęconego częstości występowania wad wrodzonych cewy nerwowej w zależności od poziomu kwasu foliowego w erytrocytach i innych czynników.
Będąc wszechstronnie przygotowanym epidemiologiem profesor Brzeziński zajmował znaczące miejsce w tej dziedzinie w kraju i za granicą. Bardzo wcześnie, bo już w 1969 roku, został powołany na eksperta Światowej Organizacji Zdrowia i uczestniczył w kilku sesjach Światowego Zgromadzenia Zdrowia. Od 1968 roku był czynnym członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Epidemiologicznego, gdzie zasiadał w Komitecie Członkowskim i przez pewien czas wchodził w skład Zarządu. Był inspiratorem, założycielem i przewodniczącym Polskiego Stowarzyszenia Epidemiologicznego. Zasiadał w radach naukowych kilku wiodących instytutów naukowobadawczych. W latach 1970-1973 był członkiem prezydium Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia. Brał także udział w pracach redakcji fachowych czasopism lekarskich. Na uwagę zasługuje Jego działalność w strukturach organizacyjnych Polskiej Akademii Nauk. Jako przewodniczący Komisji Epidemiologii Komitetu Ekologii Człowieka PAN był współorganizatorem międzynarodowego seminarium w 1971 roku, które zaowocowało opracowaniem pierwszego międzynarodowego podręcznika epidemiologii. Będąc już na emeryturze profesor Brzeziński został wybrany przewodniczącym Komisji Epidemiologii Komitetu Epidemiologii i Zdrowia Publicznego PAN.
Niewątpliwe są zasługi profesora Brzezińskiego dla rozwoju w Polsce nowoczesnej epidemiologii, stanowiącej podstawę zdrowia publicznego. Obok takich postaci, jak Jan Karol Kostrzewski czy Feliks Sawicki, znajdował się On w pierwszym szeregu osób, które stymulowały ten rozwój. W znacznym stopniu, dzięki ich działalności w latach 60-tych i 70-tych ub. Stulecia, metodologia nowoczesnej epidemiologii został w Polsce zakorzeniona dużo wcześniej niż w innych krajach Europy Wschodniej. Już u schyłku swojej działalności profesor Brzeziń-
ski zorganizował dwie ogólnokrajowe konferencje poświęcone zagadnieniom rozwoju epidemiologii w Polsce. Pierwsza z nich odbyła się w 2000 roku (Perspektywy epidemiologii w Polsce - bilans otwarcia na XXI wiek), a druga w 2002 roku (Epidemiologia w Polsce wobec współczesnych standardów metodycznych, profesjonalnych i kształceniowych). Ukazały się w druku materiały z obu tych konferencji.
Poza przedstawieniem działalności i osiągnięć zmarłego Profesora chciałbym do tego wspomnienia dodać wątek osobisty dotyczący mojej z Nim znajomości. Spotkaliśmy się ze Zbyszkiem w 1952 roku na IV roku studiów w warszawskiej AM. On przeniósł się z Poznania, a ja z Zabrza-Rokitnicy. Zachęciła nas możliwość połączenia ogólnych studiów lekarskich z równocześnie odbywanym szkoleniem specjalistycznym w Oddziale Sanitarno-Higienicznym AM. Z tej oferty skorzystało wówczas około 35 studentów z całego kraju. Po ukończeniu studiów wraz z dyplomami lekarskimi otrzymaliśmy zaświadczenia o uzyskaniu specjalizacji I stopnia z epidemiologii. Grupa „san-higowców” była bardzo zżyta, większość zamieszkiwała w tym samym domu studenckim. Przez pewien czas dzieliłem pokój ze Zbyszkiem. Mieliśmy wiele wspólnych zainteresowań i tak się zaczęła nasza przyjaźń, która trwała przez lata. Nie była to przyjaźń bezproblemowa, zdarzały się obustronne potknięcia, ale trwała ona dalej. Braliśmy udział w organizacji pierwszego studenckiego obozu naukowego warszawskiej AM. Jego celem było rozpoznanie sytuacji zdrowotnej i warunków bytowania ludności wiejskiej okolic Broku n/Bugiem. Po uzyskaniu stypendiów naukowych w czasie ostatniego roku studiów zaczęliśmy pracę w Katedrze Higieny Ogólnej. Zbyszek pozostał w Katedrze, a ja poszedłem inną drogą, niemniej w dalszym ciągu utrzymywaliśmy kontakty Były wspólne wyprawy na ukochane przez Niego Pojezierze Suwalskie i inne okazje do spotkań. Później, po jego wyjeździe za granicę, tych okazji było coraz mniej i nasze związki zacieśniły się znowu, kiedy obaj byliśmy już na emeryturze. W pamięci pozostały miłe spotkania, spacery w Łazienkach, ciekawe rozmowy i wspólna działalność w Komitecie Epidemiologii i Zdrowia Publicznego PAN. Podziwiałem młodzieńczą energię z jaką Zbyszek przystępował do kolejnych inicjatyw. Na początku tej dekady prowadzona przez Niego Komisja Epidemiologii z całą pewnością należała do najbardziej kreatywnych i wydajnych.
Każdy człowiek jest tajemnicą i mimo wielu lat znajomości nie poznajemy Go do końca. Profesor Brzeziński był bogatą i złożoną osobowością. Miał duszę artysty, pisał wiersze i malował. Był wszechstronnie utalentowany; na przykład wykonywał złożone prace stolarskie i świetnie gotował. Poza charakteryzującą Go impulsywnością krył naturę wrażliwą z dużą dozą empatii dla otoczenia. Jeśli do kogoś się przekonał, stawał się oddanym i serdecznym przyjacielem. Takim Go zapamiętamy
 

Prof. Henryk Kirschner

powrót

Brak Foto

dr Janusz Ekiert
Pożegnania

Urodził się 4.02.1919 r. w Radomiu w rodzinie nauczycielskiej. Ukończył gimnazjum im. J. Kochanowskiego w Radomiu z pierwszą lokatą, maturę uzyskał 7.05.1937 r. w Ostatniej Klasie Gimnazjum był przewodniczącym samorządu Szkolnego i prezesem Sodalicji Mariańskiej uczniów szkół średnich m. Radomia.

więcej 

Brak Foto

lek. med. Hubertus Gabriel
Pożegnania

Hubertus Gabriel (20.04.1942 - 19.06.2006)

więcej 

Brak Foto

dr Wiesław Jaszczyński
Pożegnania

Dr Wiesław Jaszczyński urodził się w Warszawie (1930r), gdzie jeszcze jako student Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego został pracownikiem (1954r) Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej woj. warszawskiego. Po ukończeniu studiów medycznych podjął pracę lekarza w Szczecinie (1956r) jako Portowy Inspektor Sanitarny. Był też lekarzem okrętowym, a w kierowanej przez siebie przychodni stoczniowej założył i przez wiele lat prowadził Poradnię Chorób Jelitowych i Pasożytniczych. Po przeszkoleniu w Londyńskiej Szkole Higieny i Medycyny Tropikalnej, już jako lekarz specjalista II stopnia medycyny morskiej i tropikalnej, z licencją pilota i uprawnieniami tłumacza, wielokrotnie pracował w bazach agrolotniczych na obszarach Egiptu, Iranu i Sudanu. Wśród ciekawych epizodów jego ścieżki zawodowej znajduje się także funkcja lekarza ekipy, która przez wiele miesięcy w Egipcie kręciła znany film „W pustyni i w puszczy”. Zatrudniano go także jako naczelnego lekarza Międzynarodowego Portu Lotniczego w Trypolisie (Libia), by czuwał nad medycznym zabezpieczeniem islamskich pielgrzymek do Mekki.

więcej 

Brak Foto

prof. dr hab. med. Wiesław Jędrychowski
Pożegnania

prof. dr hab., epidemiolog, ur. 15 stycznia 1932, Sosnowiec.

więcej 

1 of 2  index.php?id_menu_left=109&id_info=27&str_glowna=2&id_typ_obslugi=13&sub_id_info_d=6&id_oddz=23&osoby_id_o=845&id_info_o=78&funkcje_kadencje_nazwiskaPage=2 index.php?id_menu_left=109&id_info=27&str_glowna=2&id_typ_obslugi=13&sub_id_info_d=6&id_oddz=23&osoby_id_o=845&id_info_o=78&funkcje_kadencje_nazwiskaPage=2
 
 
 

Copyright © 2014 Polskie Towarzystwo Higieniczne ul. Karowa 31, 00-324 Warszawa